3teşekkür

Son zmnlarda toparlamış olsam da malum ben burda genelde bi depresif ruh hali içindeydim.özellikle ilk bi yıl içinde çok zorlandığım zmnlar oldu, fazlasıyla zırladığım.Dediğim gibi son bikaç aydır toparlamış durumdayım-maşallah- ama zor zmnlarımda yanımda olanları sanırım yıllarca unutmam.
Burada saolsunlar destek kişiler oldu onlara tabiki teşekkür ediyorum, ayrıca anne babamı saymıyorum bile de benim burda geçirdiğim 16 ay boyunca tam olarak kahrımı çekti diyebileceğim üç kişiye cidden büyük teşekkür borçluyum(onlar bu yazıyı okumayacak olsalar da).
Bi kere Esra'nın hakkını ödeyemem.Kız resmen burda olduğum sürece az moral vermedi bana.Ben onu az aramadım salya sümük alo derken.O da her seferinde beni dinledi,dinledi ve dinledi.Bense ne yaptım bunalıma girdim, sanki o benim sevgilimmiş gibi tripler attım, yeri geldi telefonlarını açmadım, kimseyle konuşmak istemedim,onu bile tersledim, sonra hiçbir şey olmamış gibi aradım yine dert yandım gayet yüzsüz bi şekilde.Sonra yeri geldi salak duygu durumlarına girdim ama o yine normal karşıladı, boşver akışına bırak dedi.Sonra ve sonra işte.O iiki var, saolsun o.
Dier bi kişi tabiki Küaybekar[ve babası=))].Q da benim ağlarken aradıklarımdan.[yeri gelmişken belirtiim burada söylediğim ya da göründüğüm kadar ağlak bi insan değilim özellikle başkalarının yanında ağlamam ama bu ikisi benim için başkası deiller.Ayrıca bir şey oldu mu anne babama zırlayamıyordum üzülmesinler die,dolayısıyla görevi esra ve küaybekar üstlendi=)].Küaybekar yaws, sen iiki vardın,varsın ve hep olacaksın.Öle laf olsun die sölemiorm bilirsin beni=)S.s.Zor günlerimde babanı da işin içine katarak az kurtarmaya çalışmadın beni ve başardın da.Saol=)
En son da Umut'a çok teşekkür ederim.O ki benim zor anlarımda gözümün aradığı oldu, dönüp baktığımda şimdi bana bile çok salak gelen şeyleri ona anlattığımda gayet sabırla dinleyip, benim onda olduğunu düşündüğüm ağırbaşlılıkla cevap verip, yol göstermeye çalıştı, bazen de benimle beraber sinirlendi,haklı buldu beni.İtiraf ediyorum ben onu genellikle zor zmnlarımda aradım.Yani onunlayken eğleniyordum da dedimya ben daha çok zor zmnlarımda yanımda istedim onu.Ama sanırım bu da doal bişey zaten.Ona gelince, o buna karşılık kendi deyimiyle-ki haklıydı- benim koyduğum sınırladan ötesine gitmedi, gerçi bi ara sağlam bi tartışma yaşadık ama itiraf etmem gerekirki o haklıydı, neyseki sonra toparladık zaten.
Dedimya burdan ayrılırken üzerimde hakkı olan çok kişi olacak tabiki ama bu üç kişinin benim için yeri ayrı olacak.Ayrıca böyle kuru kuru bi teşekkürle geçiremeyeceğimin de farkındayım özellikle de bu yazıyı ithafen yazdığım 3 kişinin ikisi yazıyı kesinlikle,biri de yüksek ihtimal okuyamayacakken=)
Ama olsun ben yine de Esra,Küaybekar ve Umut'a cidden içimden gelerek teşekkür ediyorum=)


biterken:reamonn-sometimes

bitiş

16ay8günün sonunda istifa dilekçemi verdim.

tutakta son günlerim.

biterken:demir demirkan-cevapsız

kederli günlerde bağlanmaya daha açık oluyor insan...

...kesinlikle.
afili parçalar (madde 64: gizlice söyle bana)


biterken:reamonn-sometimes

çeteleme

geçmişi çok hatırlamam, yani bazı spesifik şeyler dışında sanki eskidekiler rüyaymış gibime gelir.ama işte bazı zamanları çok net hatırlarım.örneğin geçen sene doum günümde nerdeydim, ne yapıyordum hatta nasıl bir ruh halindeydim, ne düşünüyordum gibi.
yılbaşı da onlardan biri.
tam olarak geçen sene yılbaşı gecesi nerde olduğumu, nasıl oturduğumu, o anki ruh halimi çok net bi şekilde hatırlıyorum:
tutakta ilk aylarım, yalnız kalmamak adına bizim hemşirelerden birinin evinde oturup sakin sakin yılbaşına girmeyi planlarken, seneye bu zmn.da mecburi hizmetim çoktan bitmiş olacak ve ben yüksek ihtimal hatta kesine yakın bi ihtimal evimde olacağım.ay acaba o günler gelir mi die düşünürken, geldi de geçti bile.
2o1oa da eşyalarımda başka bi hemşirenin kusmukları bi yandan, dier tarafta içip sinir krizine girmiş dier bi hemşireyi sakinleştirmeye çalışıp onun üstünü temizlemekle uraşırken, o zmn.lar bana aşık olan mehmeti yardıma gelmesi için çağırıp, daha sonra sinir krizine girmiş hemşirenin komşusu olan bir dier hemşire ve bi röntgen teknisyenin sesler üzerine eve gelmesiyle, kalabalık ve düşüncemiz ve arzumuzun aksine gayet gürültülü girmiştik.
aslında öle yeni yılmış falan çok da önemli deildir ya da başkaları kadar değerli değildir benm için ama işte dedimya, böle spesifik zmn.larda bi çeteleme zmn.ı gibi hissediyorum.geçen sene o zmn.dan bu zmn.a geçen/yaşanan şeyler geliyor birden aklıma.
bazen saatler geçmek bilmezken işte bi yılda geçti bak diyorum.
bu yıl da geçti.geçti ama nasıl.
dengeler değişti, yeni kimseler tanıdım, eskilerin bazılarını sildim, yeni tanıdıklarımı sildim, ben kendim çokça değişitim.
yılbaşına beraber girdiğimiz o hemşireyle memet evlendi sonra(dualarım kabul oldu).
sonra heralde bi daha çok muhatap olmam dediğim memetle, aynı sağlık ocaında çalışmaya başladık, arkadaş olduk.
ben seneye bu zmn.da artık burada olmam die düşünürken, hala buradayım.nasıl ve ne zmn gidicem hala bilmiyorum.(hiç olmazsa yeni yıla tutakta girmeyelim die buraya göre fazla lüks-=))- olan erzuruma gitmeye karar verdik bu arada.biraz gezer alışveriş yaparız dedik.)
itiraf ediyorum, hiç bi alanda/konuda kendimi geliştirecek bişe yapmadım şu bi senede.tek istediğim/amacım bi an önce buradaki günlerimin sona ermesiydi.sadece günleri geçirdim yani burda.
şimdi benm için fazlasıyla silik geçmiş olan bu yıl sona ererken, yeni yılın böle geçmemesini diliyorum.
inşallah bi sene sonra bu zmn.da yine sevdiklerime sahip olmak istiyorum.
ne diim şimdiden mutlu yıllar=)

biterken:gripin-hiç gelme gideceksen

tutak 'mode on'

vee işte masal biter, büyü bozulur.
ne zmn geçicek bu halim die baya bi endişeyle beklemem sonunda son buldu.endişeyle beklememin sebebi, hani güzel şeyleri kaybetmek istemezya insan, her an bitecek die korkar,heh işte benimki de öyleydi.bitti.
son bi haftadır cebelleştiğim, o suskun, mutsuz halime dönüşmeme çabam yenik düştü ve işte 'tutak mode on'.
aslında tek ihtiyacım alan biraz güven duymak,kendimi bırakabilmekti, biraz sakinleştirilmekti, tmm ii olacak tesellisini duyup güç bulmaktı.
bişey deil bu ruh halimden dolayı yanlış dala tutunmaktan korkuorm hatta böle giderse iki kötüden iiyi seçicem gibi.istemesem de.bakalım.
nasılsa uzatmaları oynuorm, istediim her an burdan gitme şansım var rahatlıım da kalmadı.aralıkta bitecek olan sözleşmemi yenilemeyip istifayı basarım gibi gözüküyor.
tam 14ay18gündür burdayım.
ekrem haklıydı sanırım, bişeyler için başka bişeyleri feda etmek gerekiyor.
hem yardan hem serden vazgeçmemek gibi bişe yok.
ama atilla da haklı, biraz sabretmek de baya artı.
bilmiyorum.her zmnki gibi.
anhedonia.
itiraf ediyorum, burda uzatmaları oynuyor olmamda tamam kazanç faktörü var ama 8-9yıl sonra eve dönme düşüncesi/endişesi daha büyük bi faktör.
evet bu beni resmen korkutuyor.
sürekli ne olacak düşüncesini erteliyordum ama bununla yüzleşmem gerekiyor sanırım artık.
hayırlısı.
aslında şöle bişe olsaya, tüm iletişim araçlarını kapatsam, bilmediim bi yere gitsem, düşünmesem hiçbişeyi,sorumlu olmasam hiçbir şeyden.bi süre yok olsamya.


biterken:manga-alışırım gözlerimi kapamaya

yavaş yavaş öğreniyorum, en azından öğrenmeye çalışıyorum.akışına bırakmaya.eet baya bi zor oluyor ama en azından çabalıyorum.gerçi henüz tam olarak uygulamaya koyamıyorsam öğrenmiş sayılmam ama.
karışmıyorum, deiştirmeye çalışmıyorum.
ii di mi.

biterken:mor ve ötesi-araf

ait?

evime gidiyorum sanki hep ordaymışım gibi, buraya geliyorum sanki hiç evime gitmemişim gibi.
bu fazla aidiyet duygusundan mı kaynaklanıyor yoksa aidiyetsizlikten mi?

biterken:tnk-söyle ruhum