şu an 3sene yaşadığım, benim "kafesim" olarak adlandırdığım,eski yurdumda eski masamda oturmuş yazıorm bu yazıyı.birden gözüme eski günlerim geldi resmen canlı canlı.bi de bugün dolmuşa amfilerin önünden elinde sobottasıyla2.sınıf olduunu düşündüğüm bi kız bindiğinde eski hallerimizi hatırladım gülümsedim o halime bi an:) sanırım artık geçtiği için çok zormuş çok zorlamış gibi gözükmüyor ama hatırladıkça nasıl da stresli sıkıntılı günlerim olduğunu ,nasıl da yaşamışız diyorum(elbetteki insan başına gelince çekiyor ve Allah kötü günler göstermesin-aminnn- ama yine de az ağlamadım ben bu odada:)) tüm yurttaki herkes yaz gelip de tatile gittiğinde biz hala sınavlarla boğuşurken camdan dışarı bakıp o zar zor geçen hiç geçmicekmiş gibi olan dakikalar günler geçmekle kalmayıp üstüne bir de yıllar geçti:)amfilerdeki vize-final dönemlerinde8günde13sınava girerek,hastaneye geçtiğimizde sözlülere çalışırken,5.sınıfta2haftada bir sınav-sözlü streslerinde...(burada kendime nasıl geçti habersiz i armağan ediyorum:)) tam olarak şu an oturduğum masada-sandalyede oturarak hayaller kurup uzaklara gittiğim(şimdi o uzaklar daha yakın ama),özlemler çektiğim,sınav geceleri uykusuz kaldığım,yan odamda kalan belgin in birisiyle buluşmaya giderken ders çalışıyor olsam da "sen ders çalışmaya devam et ben senin yanında giyineyim sonra sana gösteririm olmuş mu diye soruşu, sonra yine ders çalışmalar, masamın üzerine not almalarım,bol bol uyumalarım...sanırım hepsini özlicem:)her ne kadar bu günlerde kafamda birçok soru olsa da geleceğe dair,kendimi her geçen gün o idealist olarak okula ilk başladığım halimden biraz daha uzaklaşmış bulsam da,her geçen gün biraz daha umutsuzlansam da hepsi her şey güzeldi...her şey için Allah a sonsuz şükürler olsunn.
biterken:babazula-bir sana bir de bana çalıyor

bir stajın ve bir yılın ardından

'daha dün gibi'derlerya yani işte resmen tam olarak öyle yine yeni başlamış olan bi stajı daha bitirdik.halk sağlığı da bitti ve böyle resmen intörnlüğün yarısı bitmiş oldu.Biten sadece halk sağlığı değil.Aynı zmn da 2oo8de sona erdi ondan bi iki gün önce de hicri yılbaşıydı(bi anda amma çok şey bitip-başlamış:)).

Yeni yılların benm için çok bi anlamı olmasa da her biten şey gibi bi hüzün çöküyor üstüme,bi düşünce alıyor beni...


ps:yazının bu baş kısmını yazmamdan beri yaklaşık bi hft geçtiği için artık ne yazmayı istediğimi unuttum yani yazı artık zmn aşımına uğradı ve geçerliliğini kaybetti:)ama ben yine de buraya kadar yazdıım kısmı yayınlıorm...

biterken: aerosmith:I don t want miss a thing

hee bu arada sanırım biraz hatırladım yazmak istediklerimi:daha önceki senelerde en azından geçtiimiz6sene yeni yıla girerken bir dahaki yılda bir aksilik olmazsa nerede olacaımı biliodum yani tabiki bilmiyordum da demek istediğim mesela3.sınıfın yılbaşında bir sonraki seneyi de bir aksilik olmadığı takdirde bursada geçireceimi biliodum.ama işte şimdi seneye bu zmn larda nerelerde kimlerle olacaımı bilmioorm Allah'tan diliyorum ki inşallah ii yerlerde mutlu olacaım kişilerle olurum ve tabiki annecim babacım ve kardeşlerimle hep birlikte.İnşallah.Amiiin

biterken:aynı şarkı:=)

yıllık

o kadar şey yazmışken elektrikler gitti ve bir anda tüm her şey silindi direk blog sayfasına yazmadıım için kayıt da yoktu ders olsun bana:)

onca şeyi bi hevesle yazdıktan ve silindikten sonra tabiki ilk hevesim kaçtı zaten son bikaç gündür youn olarak yazma çabaları içindeyiz sınıf olarak ki bu beni baya yormuş durumda:) şöyleki; bi yıllık yazısı furyası varki inanılmaz herkes birbirine bana yazı yaz, senin yazını getirdim li şeyler söyleyip duruo.öyleki beyinlerimizi boş zmnlarımızda tus çalışmaya endekslemiş bizler için şu sıralar tus mus hakgetire:) halksağlığı stajında olan ve bu yüzden bir aydan fazla bir süredir hastaneyle bağlantısını kesmiş bizler için bu yıllık yazmak işi daha bir zor oluyor en azından benim için öyle.hastanede olmadıımız için yazma moduna giremedim şahsen ben:)zaten çok klasik olacak belki ama bu yıllık yazma işi gerçekten zormuş yaws.gerçi herkes aynı dertten muzdarip ama.bi de tabiki biz türklerin özelliği olan yumurta kapıya dayanmadan olayı varki sanırım o burda da geçerli ve şu an tam olarak yumurta kapıda.koca bayram tatili geçti ve ben oturup yazmaya çalıştım hiçbi şey olmadı şimdi başka zmn ım olmadıı için yazıorm.he bir de işin duygusal boyutu var tabi.bu yıllık işi resmen bir dönemin sonuna geldiimizi bize gösteriyor yani her ne kadar bunu kabullenmek istemesek de gerçekleri yüzümüze vuruo malesef.yakın arkadaşlar birbirlerimize yazdıklarımızı okuyup sonra ağlamalar falan.annecimle babacımdan da yazı istedim ben dün annem bana yazdıı yazıyı okurken ben ve yanımdaki arkadaş kendimizi ciddi ciddi ağlarken bulduk küaybe de o sırada bize selpak taşıodu zaten o anda anneminde ağlama sesleri duyuldu ah şu duygusal bayanlar:)

sabahın erken satinde bursanın nisbeten ücra sayılabilecek bi sağlık ocağına gelip boşluktan yararlanıp yazmaya çalışıroz biz de(gerçekten burda saat bire kadar dr bile yok bizi neden buralara getiriyorlar bilmiyorum).

nese bakalm ben bunu yazana kadar şimdiye bi-iki yazı daha yazardım sanırım:)

biterken:beatles-i'll get you çalıyor

bir bayramın ardından

bir bayram daha sona erdi bunun anlamı benim için 'yine yol göründü gurbete...'
aslında6senenin ardından çoktan alışmış olmam lazımdı bu gidiş-gelişlere ama sanırım yıllar geçtikçe(ki bunun bir anlamı da gidiş-gelişler arasındaki sürenin uzaması demek oluyor)daha bir koyuyor dönme zamanları bana.bayramı genelde evde tembellik yaparak geçirmiş olsam da, arada bi tartışmalar olup sıkılıp içimde dönme isteği uyansa da, ya da arada kalabalıktan kafamı dinlemek istediim bi yer bulamamaktan şikayetçi olsam da şimdi gitmeme bir kaç saat kala içimde bir sıkıntı var.bu sıkıntının bir sebebi de bi daha kimbilir ne zmn tekrar geleceimi bilememek olabilir ya da beni bekleyen yeni bir hastane-dersane marotonu olmasıdır kim bilir ama zaten insanın sevdiklerinden ailesinden uzaklaşması da başlı başına bi iç sıkıntısı sebebi değil midir aslında:=)
aslında düşününce aile çok garip bi şey.yani garipten kastım tam olarak garip deil de yani ailedeki hepimiz birbirimizin en kötü en mutlu en iğrenç ya da dier 'en'li hallerimizi görüyoruz, kardeşlerimizle bissürü kavgalar ediyoruz,anne-babamızla küsüyoruz ama aradan biraz zmn geçince hiçbir şey olmamış gibi devam ediyoruz, başımıza (Allah korusun)bir şey geldiğinde yanımızda ilk ailemizin olmasını istiyoruz bu çok güzel bir şey iiki ailelerimiz var maşallah=)
nese bakalım bugün2oo8kurban bayramının son günüydü hatta şu an günün bitmesine yrm saat kaldııına göre henüz bayram bitmiş sayılmaz o zmn geç de olsa mutlu bayramlar:)Allah inşallah daha nice senelerde sevdiklerimizle hep beraber daha nice bayramlar göstersin.Amin=)
biterken bu günlerde herkesin dilinde olan bi şarkı çalıyor:ayla dikmen-anlamazdın

ilk yazı

Neden bilmiyoruma ama aslında uzun zamandan beri vardı aklımda kendi bloguma bişeler yazmak.belki kendimle dertleşmek içimi dökmek sevinçlerimi paylaşmak ama daha çok ilerdeki halime şimdiden bi hatıra bırakmak için.belli bi konu olmadan aklıma geldikçe aklıma gelenleri birbirleriyle alakası olmasa da işte ne olursa olsun yazacağım.birileri okuyacak mı okumayacak mı bilmioyorum ama işin iyi yanıda bu zaten okusalar bile kimin okuyacağını bilmeden rahatça yazacağım:)böylece ilerde okuyup ya da okutup bu zmnlar hakkında kendimce hatıralar canlanacak gözümde.
O zmn hadi hayırlı olsun bismillah:)

İlk günün şarkısı benim içimi her zmn ısıtan tatlı şarkı:zardanadam-hepsi hepsi hayat nasıl olsa olsun:)